Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
26 avril 2014 6 26 /04 /avril /2014 00:00

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

T R O I S    C O U P S

 

 

 

 

 

A

 

 

 

 

 

   L A    P O R T E . . .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 سه ضربه بر در

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En français et en fârsi !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 He-Qi-Jesus-et-Marie-Madeleine-au-tombeau-s.jpg

 

 

      He Qi

                                                                                         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ils donnaient l'image d'un couple amoureux,

 

léger, rieur,

 

uni dans les difficultés

 

comme dans les moments de bonheur...

 

 

 

 

12 ans de vie commune,

 

paisible et sans histoire...

 

 

 

 

Jésus et Marie-Madeleine

 

étaient simplement eux-mêmes...

 

 

 

Ni vraiment meilleurs que les autres,

 

ni moins bons non plus,

 

et ça faisait vraiment plaisir à voir...

 

 

 

Et puis,

 

et puis, il y a eu ce terrible week-end de la fin mars...

 

 

 

Le printemps allait éclater dans toute sa gloire.

 

L'air était plus doux, le soir.

 

On venait juste de passer à l'heure d'été...

 

 

 

 

 

 

 

Assez souvent,

 

Jésus était invité à participer à des séminaires,

 

ici ou là...

 

 

 

Il ne partait jamais plus de trois jours,

 

avec un ou deux de ses disciples.

 

 

 

Mais, cette fois-là,

 

ses fidèles compagnons avaient bien regagné leur foyer

 

à l'heure dite,

 

mais... sans Jésus...

 

 

 

Ils paraissaient un peu embarrassés, un peu empruntés...

 

 

 

Ils aimaient profondément Jésus

 

et ils respectaient Marie-Madeleine

 

comme leur propre soeur...

 

 

 

Alors,

 

dans leur confusion, dans leur désarroi,

 

ils ont inventé un retard, une excuse, un prétexte,

 

quelque chose de pitoyable

 

pour justifier l'injustifiable...

 

 

 

Devant eux,

 

Marie-Madeleine a eu le courage

 

de faire presque bonne figure...

 

 

 

Mais,

 

sitôt l'huis refermée,

 

elle s'est effondrée sur la terre battue,

 

comme un vieux sac...

 

 

 

Trois jours, trois nuits,

 

prostrée,

 

toute seule dans l'obscurité...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Finalement, un matin,

 

Jésus a repris sa route,

 

le chemin de son village,

 

celui de ses ancêtres, celui de sa bien aimée...

 

 

 

 

A un moment,

 

tout près d'un vieux pont ocre jaune

 

aux trois arches majestueuses à force de simplicité,

 

il a posé son baluchon sur une pierre blanche et plate,

 

dans un geste de vieille fatigue...

 

 

 

Et puis, lentement,

 

pas à pas,

 

il s'est enfoncé dans les eaux fraîches du Jourdain.

 

 

Le bruit des remous,

 

les cricris des insectes,

 

les oiseaux lointains et insouciants...


 

 

Trois oliviers.

 

Menthe sauvage et origan.

 

 

 

 

Depuis l'aube,

 

tout bas, tout haut, il n'arrêtait pas de répéter :

 

 

 

" Mon Père, pourquoi m'as-tu abandonné ?

 

...Mon Père, pourquoi..."

 

 

 

Plus de trois heures,

 

il est resté nu dans le lit de la rivière

 

aux eaux vives et courantes,

 

les yeux à moitié fermés...

 

 

 

Longtemps, longtemps,

 

il s'est frotté, frotté tout le corps

 

avec les herbes grasses et odorantes du rivage,

 

avec l'énergie du désespoir...

 

 

 

De sa peau,

 

il fallait, à tout prix, ôter, éliminer, extirper cette...

 

... cette senteur d'une autre,

 

ce parfum si aimé,

 

si abhorré...

 

 

 

 

 

Le soleil

 

bientôt allait se coucher

 

derrière la colline aux chardons,

 

aux carlines et aux herbes sèches...

 

 

 

Il fallait maintenant se remettre en route.

 


 

Quoi qu'il arrive.

 

Quoi qu'il en coûte.

 

A pas lourds...

 

 

 

 

Quand il aperçut enfin le toit de leur masure,

 

la maison des jours heureux,

 

la maison de toujours,

 

Vénus était déjà haute dans le ciel...

 

 

 

Et Jésus pleura une nouvelle fois...

 

 

 

Depuis des heures et des heures,

 

il se faisait tout un cinéma,

 

un véritable scénario catastrophe...

 

 

 

Il imaginait, à son retour,

 

la souffrance, la douleur, la colère,

 

le courroux de la femme de sa vie...

 

 

 

Au seuil de la porte,

 

sa porte, leur porte,

 

il a fait une dernière prière.

 

 

 

 

Silencieuse.

 

 

 

 

Et puis,

 

il a rassemblé toutes ses forces.

 

 

 

Secrètement,

 

il en a appelé à tous ses anges gardiens

 

et il a frappé trois coups bien sonores !

 

 

 

Toung ! Toung ! Toung !

 

 

 

 

Les secondes qui ont suivi 

 

 lui ont paru interminables...

 

 

 

 

Lui,

 

si habitué à faire des miracles,

 

si habitué à charmer son monde,

 

il sentait, à cet instant, ses jambes flageoler...

 

 

 

 

A l'intérieur,

 

quelques pas qui s'approchent.

 

 

 

 

On est vraiment peu de chose...

 

 

 

 

Le verrou grince,

 

la porte s'entrouvre,

 

la lumière dansante de la torche l'éblouit.

 


 

Des étincelles,

 

l'odeur de suif, la marmite qui chante...

 

 

 

Ce soir,

 

Marie-Madeleine a revêtu sa belle,

 

sa longue robe blanche.

 

 

 

Celle qui dessine, autour du col,

 

un fin liseré bleu...

 

 

 

Elle paraît très calme.

 

 

Elle regarde

Jésus

tranquillement dans les yeux.

 

 

 

 

D'un geste simple,

 

elle le prend par la main,

 

en disant simplement ces mots :


 

" Entre,

    et ne pèche plus... "

 

 

 

 

 

 

 

Pénélope Estrella-Paz

 

 

17 avril 2014

 

 

 

 

 

 

En bas de cette page,

 

tous les liens !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 He-Qi-Jesus-et-Marie-Madeleine-inverse-s.jpg

 

 

 

He Qi

 

Marie-Madeleine et Jésus

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

سه ضربه بر در

 

°

 

پنه‌لُپ استرِه‌لَه‌پَز

ترجمه‌: سارا ایرانی

 

°

°

 

انگاره‌ی زوجی خوشبخت

سبکبال و مسرور

مُقَرَب در سختی‌ها و خوشی‌ها

 

*

دوازده سال زندگی مشترک

...آرام و بی‌اشکال

 

*

 

عیسی و مریم مجدلیه

...از آن‌ها می‌گویم

 

*

 

نه آنکه بسیار بهتر باشند از دیگران

یا بدتر

همین زندگی‌شان را جذاب تر می‌کرد

 

*

 

سپس

سپس آن پایانِ هفته‌ی هولناک اواخر مارس سررسید

 

*

 

بهار پیروزمندانه به شکوه خویش نزدیک می‌شد

شب‌ها هوا لطیف‌تر شده بود

انقلاب تابستانی سررسیده و روزها درازتر شده بود

 

***

 

عیسی اغلب این‌سو و آن‌سو

...به سمینارهایی دعوت می‌شد

 

*

 

اما هرگز بیش از سه روز

از خانه دور نمی‌شد

با دو یا سه‌تن از حواریون خویش

 

*

 

اما این‌بار در موعد مقرر حواریون

به‌خانه بازگشته بودند

اما از عیسی خبری نبود...

 

*

 

به‌نظر کمی معذب می‌آمدند حواریون، اندکی گمگشته

 

*

 

آن‌ها عیسی را عمیقن دوست داشتند

و به مریم مجدلیه حرمت می‌گذاشتند

همچون خواهر خویش

 

*

پس در سرگشتگی و پریشان‌خاطری‌

چیزی ابداع کردند: عذری، بهانه‌ای

برای توجیه ِ آنچه توجیه‌ناپذیر است

 

*

 

مریم مجدلیه

شجاعانه در برابرشان

چهره‌ای آرام به خود گرفت

 

*

 

اما همین‌که به اتاق خویش بازگشت

و در را بست

در هم فرو ریخت

روی خاکِ سخت

همچون توشه‌دانی فرسوده

 

*

سه روز و سه شب

درهم‌کوبیده

تنها در تاریکی

 

*

 

سرانجام یک روز

عیسی به‌راه افتاد

و راه دهکده‌ی نیاکان خویش را پیش گرفت

دهکده‌ی محبوب خویش...

 

*

 

‌یک لحظه

درست نزدیک به پل زرد اُخرایی

و سه طاق که از سادگی پرشکوه بودند

توشه‌دان‌ خویش را با خستگی تمام

به‌روی سنگی پهن و سفید گذاشت

 

*

 

سپس به‌آرامی

گام به آب‌های سرد اردن نهاد

 

*

 

همهمه‌ی آب

صداهای حشرات

پرندگان بی‌تشویشِ دوردست

 

*

 

و سپس سحرگاه سررسید

این‌سو و آن‌سو

تکرار می‌کرد:

پدر! چرا رهایم کردی؟

پدر! چرا؟...

 

*

 

بیش از سه ساعت

در بستر رودخانه ماند

در آب‌های تند و جاری

با چشم‌هایی نیم‌باز

 

*

 

بارها و بارها

بدن خود را با گیاهان چرب و عطرآگین رودخانه

سایید با تمامی قوای نومیدش

*

 

به‌هرقیمتی باید می‌زدود، پاک می‌کرد و می‌روبید

این عطرِ دلنشین و منحوس را

عطرِ دیگری

 

*

 

خورشید داشت خاموش می‌شد

پشت تپه‌های خار

تپه‌های تیغ‌بوته‌ها و گیاهان خشک

 

*

 

هرآنچه سر رسد

به‌هر قیمت

اکنون دیگر باید به‌راه می‌افتاد

با گام‌های ثقیل

 

*

 

ناهید دیگر در میانه‌ی آسمان بود،

آنگاه که به خانه‌ی خویش رسید

به خانه‌ی روزهای شاد

به‌خانه‌ی تمامی روزها

 

*

 

عیسی یک‌بار دیگر سربه گریستن نهاد

 

*

 

ساعت‌ها و ساعت‌ها

اجرای فیلمی کامل

با فیلمنامه‌ای مصیبت‌بار

 

*

می‌اندیشید به رنج و درد و قهر

و خشم ِزن زندگی خویش

در بازگشت

 

*

 

در آستانه‌ی در

در ِخانه‌اش، درگاهِ مأوایشان

آخرین دعای خود را خواند

 

در سکوت

 

*

 

سپس تمام نیروهای خویش را گردآورد

 

*

 

پنهانی

از تمامی فرشتگان نگهبان یاری خواست

و سه ضربه‌ی بلند بر در نواخت

 

*

 

تق! تق! تق!

 

*

 

ثانیه‌ها بی‌پایان می‌نمودند

 

او

که به معجزه عادت داشت

او که اطراف خویش را مسحور می‌کرد

زانوا‌ن‌اش را لرزان می‌یافت

 

*

 

صدای پایی از درون به گوش رسید

 

*

 

آه انسان تا چه سان کوچک است!

 

قفل به صدا درآمد

در نیمه‌باز شد

نور مشعل ِروشن رقصان بیرون آمد

 

*

 

جرقه‌ها، عطر روغن سوخته، دیگی که آواز می‌خواند

 

*

 

آن‌شب

مریم مجدلیه جامه‌ای زیبا بر تن داشت

پیراهن بلند سفید‌

 

*

 

‌همان که بر اطراف گردن‌اش

خطی ظریف و آبی

رسم می‌کرد

 

*

 

به‌نظر آرام می‌رسید

 

*

 

با آرامش تمام به چشم‌های عیسی نگاه کرد

 

*

 

با رفتاری بی‌غش

دست او را در دست گرفت

و به سادگی گفت:

 

به‌درون درآ و دیگر گناه نکن!...

 

*

*

*

 

شعری از پنه‌لُپ استرِه لَه‌پَز برای سارا ایرانی و محمد عزت‌پور

 

نقاشی عیسی و مریم مجدلیه بر گور، از هنرمند چینی: هه کی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Un grand merci à Sara Irani

 

    pour la traduction !   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

He Qi :      Hop !

 

 

 

 

 

Sara Irani :   Chic !     et    Boom !

 

 

 

 

 

Loop en Iran   :    Zoom ! 

 

 

 

 

 

Les autres textes de Loop en fârsi :      Dong !

 

 

 

 

 

 

 

 


Partager cet article

Repost 0
Published by Pénélope Estrella-Paz... Oh ! My Loop ! - dans Ecrire !
commenter cet article

commentaires

Céline 29/04/2014 00:23


Merci Loop pour ce texte inspiré sur un fils de Dieu tout en humanité...

" Nous sommes peu de choses..."

Céline 

Oh ! My Loop ! 29/04/2014 08:51



Merci Céline !

Nous sommes aussi :


" beaucoup de choses !"


Que ta journée soit douce...


Loop 



Marc 26/04/2014 11:35


Loop, c'est extraordinaire.


J'ai vécu un jour la même histoire...


Jamais je n'aurais su l'écrire aussi joliment...

Marc

Oh ! My Loop ! 26/04/2014 11:39



Merci beaucoup Marc...

!!!

Cette histoire semble universelle,


au-delà de l'espace et du temps...


Pénélope 



Albane 26/04/2014 05:37


Il n'y a qu'une femme telle que Marie Madeleine

pour être aussi grande et magnanime.

Si c'est elle qui avait lancé une religion,

au sens propre du terme-religere en latin, ce qui relie les êtres,

à l'heure qu'il est la Terre serait peut être le Paradis tout simplement...

Albane 

Oh ! My Loop ! 26/04/2014 10:17



Merci pour tes mots sensibles,


Albane...


Loop



noelle 18/04/2014 20:32


Oui, c'est exactement çà ! vu  un film ! bises Fanny

Oh ! My Loop ! 26/04/2014 10:16



Le film passe déjà en Aquitaine ?


Chic !

Il y avait


les Restos du Coeur...

Voici, grâce à vous, les Cinés du Coeur ! 


Loop



FANNY 18/04/2014 19:45


Je viens de le relire et ai l'impression d'avoir "vu" un film de court metrage !


Bravo Loop !

Oh ! My Loop ! 26/04/2014 10:13



En noir et blanc ou en couleur ?


Loop


ps.

On m'a fait ce compliment aussi pour


Route de la Soie...

ça me touche...


 http://aloreedespeutetre.over-blog.com/article-route-de-la-soie-123412824.html



Pénélope Estrella-Paz



A l'Orée
         des peut-être...



On m'a dit
   que tout était possible...

       Dois-je le croire ?

 


                    Loop
                  

 

L'aimé des dieux !

 

 

 

livre-cadeau-2-s.jpg

 

Clic !

 

 

Le livre préféré

de Boris Vian !

 

 


Magic potion !!!


   Maman
     ne veut pas
       que j'écoute
         ça...

 

 

     Dido

Life for rent

 

 

Qui, moi ?

 

Loop
 
 ( l'héroïne )
 
 
 
image-facebook-s.jpg
 
Pénélope Estrella-Paz
 
( l'auteure )
 
 
 
 
 
Sur facebook :
 
 
 

L'Orée des Possibles

 

 

Logo Orée des possibles s

 

Clic !